Po raz piąty (i już ostatni) w tym roku odwiedzam pannę Jankę - po Chojniczance, Żyrardowiance, Mławiance i Ożarowiance przyszła pora na Błoniankę.

Biorąc pod uwagę, że wcześniej tego samego dnia oglądałem porywający mecz okręgówki w Ożarowie Mazowieckim, moja droga do Błonia rozpoczęła się właśnie w tym mieście. Po końcowym gwizdku udałem się ze stadionu Ożarowianki na stację kolejową w Ożarowie Mazowieckim, skąd o 13:39 odjeżdżał pociąg Kolei Mazowieckich relacji Warszawa Wschodnia - Łowicz Główny. Właściwy dworzec był aktualnie w remoncie, toteż odjazdy pociągów miały miejsce z bardzo interesującego zaimprowizowanego peronu utworzonego chyba dosłownie z ziemi i dykty. Po zaledwie 11 minutach jazdy (w trakcie których ledwo zdążyłem kupić bilet u konduktora) byłem już na miejscu, ponieważ Błonie znajdują się w tym samym powiecie co Ożarów Mazowiecki.

Samo Błonie (wbrew temu, co niektórzy uważają, jest to l. poj., rodzaj nijaki - przyp. chom.) to spokojne miasto liczące ok. 12 tys. mieszkańców. W drodze na stadion szedłem przez osiedla domków jednorodzinnych, oglądając porozmieszczane tu i ówdzie grafy Legii. Na jakieś 40 minut przed pierwszym gwizdkiem otworzono kasę biletową, gdzie uiściłem opłatę 15 zł i otrzymałem bilet. Przy bramce wejściowej prowadzącej na trybunę znajdował się kibic zbierający do puszki na oprawę, a ja wrzuciłem piątaka, którego otrzymałem w kasie jako resztę z 2 dych - nie wszyscy byli tak hojni, ponieważ wchodzący przede mną na obiekt emeryt powiedział jedynie nic wam nie dam, bo za bardzo bluźnicie.

Stadion Miejski im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Błoniu, położony przy ulicy Legionów. Marszałek jest zdecydowanie najczęstszym patronem odwiedzanych przeze mnie obiektów, ale to combo z ulicą Legionów zrobiło na mnie pewne wrażenie. Wrażenie zrobił na mnie również sam obiekt Błonianki, oddany ponoć do użytku w 100-lecie klubu (a więc zapewne w 2017 roku). Główna trybuna (północna) liczy zaledwie 300-350 miejsc, za to jest komfortowa, w pełni zadaszona i zapewnia widzom odpowiednią widoczność - znajduje się ona parę metrów powyżej poziomu boiska, a ponadto sama w sobie jest odpowiednio stroma. Na szczycie trybuny znajduje się też dość spora przestrzeń, gdzie można również oglądać mecz w dobrych warunkach na stojąco. Niebieskie i żółte krzesełka układają się w całkiem estetyczny napis BŁONIE (gdyby ktoś pytał, co te kolory mają wspólnego z zielono-białymi barwami Błonianki, to odpowiadam - niewiele, ale są to barwy miasta Błonie). Pośrodku trybuny znajduje się tablica wyników, ale ona akurat nie jest imponująca - na planszy wypisane jest już GOSPODARZE - GOŚCIE i można wyświetlać na niej jedynie czas oraz wynik meczu. No i znajduje się ona za plecami widzów, co też nie jest do końca komfortowym rozwiązaniem.

A, właśnie, wiecie co też nie jest do końca komfortowym rozwiązaniem? Trybuna położona jest w odległości ok. 14 metrów od linii bocznej boiska - nie jest to co prawda żaden skandal (wszystko z niej odpowiednio widać, a zresztą, daleko jej do niechlubnego rekordu Chomika), ale nie wiem dlaczego zdecydowano się na taki układ, skoro wokół boiska aktualnie nie ma nawet żadnej bieżni, czy innej przeszkadzajki.

Trybuna zintegrowana jest w budynkiem stadionowym (dzięki temu znajduje się na odpowiedniej wysokości, bo pod nią jest jeszcze jedna kondygnacja). Na jej szczycie, poza wspomnianymi już wcześniej miejscami stojącymi, znajdują się również tajemnicze pomieszczenia, gdzie raz na jakiś czas znikali niektórzy widzowie i pojawiali się następnie z powrotem np. z kawą. Pomimo tego, że wyglądało to obiecująco, tym razem nie odważyłem się zbadać tego fenomenu (obawiałem się, że jest to jakaś część dla VIP-ów, lub też wtajemniczonych Błonian - ponadto, szansa, że są tam pamiątki, była raczej niewielka), więc nie wiem, jak to miejsce wyglądało od środka.

Naprzeciwko trybuny północnej znajduje się dużo mniej imponująca trybuna południowa. Jest to dość standardowa konstrukcja, czyli 3 rzędy żółto-niebieskich krzesełek na prostej stalowej konstrukcji bez zadaszenia. Z racji tego, że w trakcie meczu nie można się przemieszczać z trybuny na trybunę (a przynajmniej nie można bez opuszczenia stadionu), trybuna jest uczęszczana jedynie przez fanów i pełni funkcję młyna. Było więc dla mnie pewnym zaskoczeniem, że zaledwie kilkanaście metrów obok znajduje się... sektor gości. Jeśli dobrze widziałem, między ogrodzeniem trybuny gospodarzy (ogrodzony obszar obejmuje poza samą trybuną również duży kawałek zieleni) a klatką gości znajdują się całe 2 metry bufora, co z pewnością sprzyja wzajemnemu obrzucaniu się z ewentualnymi przyjezdnymi różnymi inwektywami i przedmiotami. Ciekawostką jest, że od zachodniej strony boiska znajduje się bardzo duży plac zieleni, na którym zupełnie nic nie ma. Po prostu... błonie.

To nie jest co prawda post sponsorowany (zresztą, biorąc pod uwagę zasięgi Chomika i tak za taką promocję nie należałoby mi się więcej niż 20 groszy), ale tak czy siak muszę napisać, że na meczu była prowadzona fajna akcja promocyjna polegająca na tym, że na trybunie znajdowały się pudełka pełne tzw. Drugiego Śniadania produkcji Dawtony (sponsor Błonianki) - taki mus z owsianką w paczuszce, z której można go wysysać przez plastikowy ustnik. Całkiem smaczna rzecz, w dodatku pełna błonnika (błonnika, czaicie?) - w trakcie meczu spożyłem Drugie Śniadanie, Trzecie Śniadanie, a po końcowym gwizdku wziąłem sobie jeszcze Czwarte na poniedziałek do pracy (nie mogłem dopuścić, aby się zmarnowało). Wyobraźcie sobie ten widok - cała trybuna pikników ciągnie Drugie Śniadanie oglądając mecz 3. ligi i słuchając dochodzących z przeciwnej trybuny przyśpiewek Błonianko, jazda z kurwami!. A skoro już o przyśpiewkach mowa, to może przejdźmy do kolejnej sekcji...

Przyznam szczerze, że wybierając się na mecz do Błonia (a tym bardziej na mecz z Pelikanem), nie spodziewałem się żadnych wielkich kibicowskich klimatów (istnieje co prawda takie coś jak Równina Łowicko-Błońska, ale jakoś nikt z tego powodu nie nazwał meczu derbami). A tu proszę - na trybunie południowej pojawiła się ok. 30-osobowa grupa kibiców z flagą KS BŁONIANKA oraz flagami Nigerii zielono-biało-zielonymi machajkami. Jeszcze przed pierwszym gwizdkiem rozwinęli oni również miniaturową sektorówkę (czarną flagę z białym napisem o treści... PATOLOGIA), pod którą schowało się kilku kibiców celem odpowiedniego przysposobienia się do odpalenia pirotechniki. Już w 3. minucie meczu odpalili kilka rac oraz biało-zielonych świec dymnych, a potem prowadzili dość wytrwały doping wraz z machaniem flagami przez całą 1. połowę. W drugiej połowie doping był dużo bardziej spokojny i ruszył tak naprawdę dopiero w 65. minucie, co mogło mieć związek z wizytą na sektorze funkcjonariuszy policji, którzy chyba wypisywali kibicom mandaty (?).

Jeśli chodzi o repertuar kibiców, zaczęli oni od dość standardowch przyśpiewek w znanym rytmie: Walczyć, trenować! Błonianka musi panować, Biało-zielone to barwy niezwyciężone! (przy okazji - zielony jest standardowym kolorem zarówno Błonianki jak i Pelikana, dlatego też gospodarze zagrali dziś w strojach... jednolicie czarnych), czy Tylko zwycięstwo! Błonianko, tylko zwycięstwo!. Następnie przez dłuższy czas śpiewano chwytliwą piosenkę Błooońska Błonianko, zawsze o zwycięstwo walcz (w rytmie piosenek kibicowskich, które mają w refrenie Alleluja, alleluja...).

Może do pewnego stopnia rację miał emeryt, który stwierdził, że kibice Błonianki za bardzo bluźnią, bo potem przeszliśmy do dalszej częsci repertuaru. Była więc Jazda z kurwami!, Polonia K, Polonia S, Polonia zawsze kurwą jest (dlaczego już nie starą? bo to przypominało, że jest starsza od Legii?) i Widzew, Widzew, Łódzki Widzew! Ja tej kurwy nienawidzę!. Owszem, stadion to nie teatr i pozdrawianie różnych kos jest rzeczą zgodną z futbolowym bon-tonem, ale śpiewanie tego średnio co kilka minut w trakcie meczu z... Pelikanem to już jednak aberracja (z kronikarskiego obowiązku - sektor gości był pusty, choć kilkanaście osób z Łowicza przyjechało na piknik incognito). Ale o samym Pelikanie również była śpiewana piosenka i warto ją przytoczyć:

Fiesta, fiesta, fiesta! americana!
Pelikan kurwa! w dupę jebana!

No dobra, skoro w tej sekcji zrobiło się tak wulgarnie, to może opiszę co się działo na trybunie północnej? Otóż siedzieliśmy sobie na pikniku i ciągnęliśmy przez ustniki Drugie Śniadanie. Przed otwarciem należało je dobrze wstrząsnąć, bo w przeciwnym przypadku na dole zostawało samo gęste, a wtedy trzeba już było mocno zasysać, żeby cokolwiek szło. Należy przyznać, że chyba dużo lepiej się czyta o kibicach bluzgających niż o piknikujących chociaż ten, który po meczu leżał pijany na schodach na stacji kolejowej to już trochę przesadził.

Zacznę dosyć standardowo - od przedstawienia sytuacji obydwu drużyn w tabeli. Błonianka po bardzo dobrym sezonie 2021/22 tym razem grała raczej padakę owocującą zaledwie 7 punktami po 11 kolejkach i 16. miejscem na 18 drużyn. Miała najwięcej straconych goli (29) oraz ex-aequo z Concordią Elbląg najwięcej porażek (8). Z kolei Pelikan zajmował 6. miejsce w tabeli z 18 punktami (3 spośród tych punktów zdobył w 1. kolejce w Mławie). Faworytem dzisiejszej rozgrywki byli więc raczej piłkarze Pelikana.

W 5. minucie Pelikan miał pierwszą groźną sytuację - po wrzutce z kornera sprytny strzał głową oddał Szymon Sołtysiński, ale Krzysztof Jabłoński był dobrze ustawiony i obronił to na refleks. W 19. minucie Kamil Łojszczyk wbiegł dynamicznie w pole karne i oddał strzał w spojenie bramki Błonianki. Parę minut później Jakub Tabor oddał strzał z ponad 30 metrów, a Jabłoński przeniósł piłkę nad poprzeczką. Pelikan tak sobie przeważał, aż w 26. minucie piłkę w dość prosty sposób stracił Jakub Garnysz, w zasadzie podając do Maksymiliana Korczaka - piłkarz gospodarzy ruszył w kierunku bramki gości, rozrzucił na skrzydło do Kacpra Koperwasa (o ile dobrze dostrzegłem numer), a ten świetnie dograł w pole karne do Kacpra Siudaka, który z bliska pokonał Mateusza Wlazłowskiego. Siudak mógł podwyższyć wynik w 40. minucie, gdy oddał znakomity centrostrzał, a Wlazłowski tym razem stanął na wysokości zadania i zbił piłkę na poprzeczkę. Ale i tak gospodarze mieli do przerwy bardzo satysfakcjonujący wynik.

Jak można się spodziewać, w drugiej połowie to gracze Pelikana byli bardziej zainteresowani atakowaniem, ale niewiele było akcji godnych odnotowania. Pierwszą notatkę zrobiłem sobie dopiero w 69. minucie, gdy po miękkiej wrzutce ze skrzydła Kamila Łojszczyka Sołtysiński ładnie przyjął piłkę na klatkę i oddał strzał z półobrotu, ale jedynie w boczną siatkę. W 82. minucie mogło być po meczu ponieważ po ladze jednego z obrońców Błonianki sam przed bramkarzem znalazł się Maksymilian Czyżewski (stoperzy Pelikana skupili się na innym graczu Błonianki, który był w tej sytuacji na ewidentnym spalonym, tyle że... nie brał w niej udziału). Mimo pierwotnego nieogarnięcia, stoperzy zdążyli dogonić Czyżewskiego zanim ten należycie opanował górną piłkę i dzięki ich naciskom gracz Błonianki oddał strzał prosto w bramkarza. A że niewykorzystane sytuacje się mszczą i takie tam, w 84. minucie Pelikan wyrównał za sprawą podręcznikowej wrzutki Artura Stawikowskiego i podręcznikowego strzału głową w okienko Sołtysińskiego.

O dziwo, pod koniec meczu gospodarze mieli jeszcze dwie dobre sytuacje - w 87. minucie Dawid Jarczak fajnie sobie popykał w polu karnym z Mateuszem Michalskim, ale strzał tego pierwszego obronił Wlazłowski. W doliczonym czasie Stawikowski stracił piłkę na rzecz Czyżewskiego, co spowodowało, że doszło do sytuacji 2 na 2, ale niestety, Michalski (ten drugi gracz Błonianki biorący udział w tej sytuacji) ją spalił. Mecz skończył się podziałem punktów.